Topfoto isola delba

Isola d’Elba – een rondje eiland

– dagboek deel 2 –

Het kriebelt aan alle kanten om op pad te gaan. Om het eiland te verkennen. Waar de meeste mensen op vakantie het prima vinden om alleen de zon in te duiken en vooral niets te doen, wil ik op ontdekkingsreis. En het maakt me dan niet uit of het een klein plaatsje bezoeken is of met de auto een toer te gaan maken. Zolang ik maar bedolven wordt onder mooie plekjes en mag genieten van de meest waanzinnige vergezichten. 

Nou, dat lukt best op zo’n eiland kan ik je vertellen. Samen met mijn zoons ga ik deze middag een groot deel van het eiland rondrijden. We starten de auto in Capoliveri en we laten de navigatie in de tas. Die komt er ook niet eerder uit dan wanneer we die écht nodig hebben, namelijk als het donker is en we niet meer zien waar we zijn. Het leukste vind ik namelijk het op de bonnefooi toeren. Gewoon bij elk kruispunt denken: links, rechts of rechtdoor? Nu is het wel de bedoeling een beetje het eiland rond te rijden dus pakken we gevoelsmatig vanaf het begin zoveel mogelijk links.

Het is al middag als we op pad gaan. De ochtend hebben we besteed aan het ontdekken van onze thuisbasis Capoliveri (Lees hier de blog). We hebben tijd voor de neus en romp van de walvis te gaan ontdekken. De staart doen we later deze week. Hier een kaartje met hoe de route er uit zag. In totaal hebben we zo’n 85 km gereden.

kaart route eilandtour

Als eerste komen we na 10 minuten rijden bij Spiaggia Barabarca aan. Een strandje wat je kunt bereiken via een trap. Er is een grote parkeerplaats waar je via een pad bij de trap komt. Wanneer je aan het eind van het pad komt, wordt je direct getrakteerd op een prachtig uitzicht op zee, rotsen én het strandje. Het is er heerlijk rustig, geen bovenop elkaar liggende toeristen die met hun handdoek zowat naast de jouwe kruipen. Nu ben ik geen strandganger, maar als ik naar het strand zou gaan, dan wordt het er toch een als deze.

Spiaggia Barabarca

Vanaf het einde van het pad kun je het strandje al zien liggen, maar dan ben je er nog niet… 

Spiaggia Barabarca trap

Het laatste deel van de trap. Het is een behoorlijk eindje naar beneden.

Spiaggia Barabarca rotsen beneden

Beneden op het strandje aangekomen heb je prachtig uitzicht over de zee en de rotsen. Het is er prachtig! 

We vervolgen de SP30 en stoppen boven de Capo Norsi. Ook hier vandaan is te zien dat er tal van baaitjes zijn, met mooie strandjes die heel rustig zijn. Met aan de ene zijde Spiaggia di Acquarilli en aan de andere zijde Spiaggia di Norsi met in de verte Capoliveri.

Spiaggia di Acquarilli

Spiaggia di Acquarilli 

Spiaggia di Norsi

Spiaggia di Norsi links met een baai verderop Spiaggia Barabarca en in de verte, rechts van het groene topje zie je Capoliveri liggen.

Zoals je kunt zien is alles nog prachtig groen (oktober) en de paarse hei geeft het nog meer kleur. Dit samen met het blauwe water maakt het tot een schilderij. Hier kan ik echt uren naar kijken! Maar… we rijden toch verder, we houden ons aan het plan.

Via Marina di Campo volgen we de kustlijn verder. We rijden langs een olijfgaard waar druk geplukt wordt. Ik keer de auto om en mijn zoons vragen direct wat daarvan de bedoeling is. Ik zeg ze rustig af te wachten, het wordt vanzelf duidelijk. We lopen het terrein op ik vraag aan de oude man die druk aan het “harken” is (met een elektrische hark haalt hij de olijven uit de boom) of we even mogen kijken. Certo! is direct het antwoord, natuurlijk! En wat ik al verwachte gebeurde, de jongens worden uitgenodigd om te komen helpen. Vieni gebaart de man naar de jongens, kom!  Even twijfelen ze, want dat zijn ze niet gewend. En dan zie ik 2 grote glimlachen verschijnen en die verdwijnen ook niet, zo leuk vinden ze het.

Vendemmia oliva helpende jongens

Dit hadden ze wel langer willen doen dan die 15 minuten, maar de mensen daar moeten verder en wij ook. Maar ze zijn gelijk helemaal vol van deze ervaring en als ze aan Elba terugdenken, dan komt vast deze leuke ervaring als eerste naar boven.

We rijden weer richting de zee en de gehele “neus van de walvis” rijden we direct aan zee wat een adembenemende uitzicht geeft. Het is wat heiig aan de horizon, waardoor we helaas niet Corsica kunnen zien liggen.

de neus van de walvis

De vegetatie op dit deel van het eiland is net iets anders als de rest. Er groeit veel cactus en dan niet van die hele kleintjes ook. Wat zonde is, is dat er in veel “bladeren” namen staan gekrast. Zoals je wel eens bij een boom zit. Leuk hoor al die verliefde stelletjes, maar van mij hoef je dat niet in een blad te “graveren”.

cactussen

cactus blad gegraveerd

Na heerlijk gekronkeld te hebben langs rotsen en mega grote cactussen komen we aan bij een plaatsje wat Fetovaia heet. Ook daar is een baai met een strandje. We hebben ondertussen dorst gekregen en gelukkig blijkt er een strandtentje te zijn. Ze zijn wel aan het verbouwen maar we kunnen er drinken en ijsjes kopen. Dat vind ik echt één van de kenmerken van Italië: gastvrijheid. We zijn aan het verbouwen, maar joh, kom binnen! Mi Piace! We houden een korte pauze op het strand maar gezien het al laat in de middag is besluiten we na een half uurtje toch weer verder te rijden. Dit strandje is redelijk populair, het is er niet erg druk maar toch liggen er aardig wat mensen. Waarschijnlijk omdat je bij dit strandje gemakkelijk met de auto kan komen in tegenstelling tot veel strandjes waarbij je een stuk moet lopen en dan vaak een berg af die je later toch ook weer op moet. Al heb je dan wel bijna een privé strandje als je er wat moeite voor moet doen.

De weg is tot aan Colle D’orano continu aan de rand van de zee. Waardoor een geweldig uitzicht hebt. Hieronder een stukje van deze route.

Je zou toch maar elke dag zo’n route mogen rijden van je huis naar werk. Ik teken er voor! Maar het is tijdens deze trip helaas de enige keer, hoewel er natuurlijk nog veel meer mooie routes aankomen.

We komen door het plaatsje Marciana wat op 375 m hoogte ligt en uitzicht biedt op Marciana Marina en Capo d’Enfola (de 2 uitstuplsels) wat toebehoort aan het Nationaal park Toscaanse Archipel.

Uitzicht vanaf Marciana

Voordat we Marciana inrijden zien we Poggio al liggen, een klein dorpje midden in de bergen. Die willen we van dichtbij gaan bekijken.

poggio van afstand

Het begint te schemeren als we in Poggio aankomen. Door ons omgedoopt als città dei gatti, de stad van de poezen. Want het eerste wat we tegenkomen na het parkeren van de auto zijn poezen. Niet 1, niet 3, niet 5 maar we tellen er binnen 5 minuten een stuk of 8 en later komt daar nog een aantal bij.  Het blijkt een zeer pittoresk plaatsje, 350 m hoog, met 1 piazza en verder smalle straatjes. Alle deuren zijn voorzien van een naambordje van de plaats, de straat en dan het huisnummer. Nu houd ik totaal niet van musea, maar zo’n plaatsje als dit is voor mij een museum waar ik uren in kan rondlopen en genieten van bijna elke steen die er is.

Poggio poes

Een van de vele poezen die wonen in Poggio.

Poggio poezen

Poggio

poggio toren

Poggio piazza

Poggio piazza restaurant

Poggio huisnummer

Poggio smalle straatjes

We krijgen honger en ondanks dat het nog geen tijd is voor het Italiaanse diner (tussen 19.00 en 20.00 uur gaan de meeste restaurants open), dalen we af naar Marciana Marina om te zien of er toch al iets open is. Ook hier weer een prachtig stadje met een mooie haven en een mooi plein.

Marciana Marina haven

Marciana kerk

marciana plein

Marciana

Nena en Tommie huis

We vinden een leuk restaurantje in de haven maar dan moeten we een klein uurtje wachten. We besluiten bij een barretje wat te gaan drinken, maar als we daarna besluiten alvast de auto wat dichterbij te halen dan zien we, op weg naar de auto, in een zijstraatje een pizzeria die open is. We zijn moe van de lange dag en besluiten daar te gaan eten. De pizza is wat karig bekleed maar is wel goed te doen. Het is donker als we vertrekken en rijden daarom direct door Capoliveri. Ook hier geldt weer: pikkedonker, geen straatverlichting dus je hebt echt geen benul van waar je rijdt met al dat geslinger. Maar wát een geweldige dag was dit! Enorm genoten van het uitzicht, de vegetatie en de rust.

Oh… en voor wie nog eens beweerd dat ze in Italië écht geen Pizza’s hebben met fruit er op, zoals de befaamde Pizza Hawaii… Jawel hoor, op Elba hebben ze die. Voor maar 7 euro zelfs. Oké, oké.. als die dan net zo karig is belegd als de mijne was, dan stelt het voor die prijs ook weer niet zoveel voor, maar ze zijn er toch maar mooi wel! 😉

menukaart pizza hawaii

 

Tutta Bella Italia

Owner and blogger of Tutta Bella Italia

We willen heel graag weten wat je van deze blog post vindt. Vertel het ons hieronder.

12 Comments aan "Isola d’Elba – een rondje eiland"

avatar
Sorteer:   Nieuwste | Oudste | Meest op gestemd
trackback

[…] Ik voel me direct thuis in Capoliveri en weet zeker dat de rest van Elba me net zo gaat bevallen als dit enige pitoreske plekje op het eiland. Vanmiddag gaan we het eiland met de auto verkennen, maar daarover vertel ik jullie in een volgende blog…. […]

Bryan
Gast

Lijkt mij een leuke en fijne reis! Ik hou echt van Italië en deze streek heb ik nog niet gedaan! Staat zeker op mijn lijstje!

Eva
Gast

Wat een prachtige route en dito foto’s. Jaren terug was ik ooit maar een dag op het eiland, maar als ik dit artikel zo bekijk heb ik heel wat gemist. Goede reden om eens terug te gaan.

Dewi
Gast

Heel leuk om te lezen en wat een mooie foto’s heb je gemaakt! Lijkt me tof om Elba eens te bezoeken. Zou sowieso nog graag veel meer van Italië willen zien:)

wendy maes
Gast
Rank deze post met het aantal sterren die jij het waard vindt. :
     

Ik heb zoveel leuke foto’s van pittoreske plaatjses gezien. Deze ga ik onthouden voor een van onze volgende trips naar Italië

Linda | travellersoftheworld
Gast

Dit lijkt mij een heel mooi en fijn stukje Italië. Ik ben hier nog nooit geweest, maar je foto’s zijn zo mooi dat daar misschien nog wel eens verandering in kan komen

Marie-Lise (reislustig.be)
Gast

Oh, wat een fijne blogpost. Leuk geschreven en leuke foto’s. Ik leek wel mee op rondreis. Wat een fijne dag hebben jullie gehad :-)

Janet | thatonetime
Gast

Wauw!! dat water!! :) Het ziet er heerlijk uit, wat een prachtige uitzichten heb je daar en die weg langs de zee is fantastisch!

Britte
Gast

Wat een heerlijk eiland moet dit zijn! Grappig dat jullie vooral op de bonnefooi rijden. Zo zie je de mooiste plekjes😊

Diana
Gast

Toen je schreef de staart van de Walvis moest ik echt even nadenken en toen zag ik je landkaart. Het lijkt inderdaad op een walvis. Hoe bijzonder. Verder begin Italië bij steeds meer te trekken en komt het hoger op mijn lijstje.

wpDiscuz