Topfoto Isola dElba

Isola d’Elba – dagboek deel 1 – de reis en 1e dag

We reizen af naar Elba, het eiland wat bij Toscane hoort. Je weet wel, daar waar Napoleon in ballingschap heeft gezeten. Hij heeft daar niet heel lang gezeten, maar lang genoeg om zijn naam aan dit prachtige eiland te verbinden. En het is dan wel 2 eeuwen en 2,5 jaar nadat Napoleon daar is geweest, maar we zijn best benieuwd wat hij daar gezien heeft en hoe het uitzicht uit zijn slaapkamerraam was. 

Het eiland heeft de vorm van een walvis, hoewel er ook vaak verwezen wordt naar een dolfijn.  Ze spreken er redelijk goed Duits, nauwelijks Engels. Het eiland heeft ongeveer 30.000 inwoners, waarvan er 12.000 in Portoferraio wonen, de hoofdstad van het eiland. Meer over de geschiedenis van Elba vind je hier.

We vliegen op Pisa. Na de landing gaan we op zoek naar de locatie waar de huurauto staat. Op de verhuurdocumenten staat aangegeven dat er een shuttlebusje is die je naar de hal brengt waar de autoverhuurbedrijven gevestigd zijn. Maar wanneer we ons toevoegen aan de grote groep mensen die daar al op dat ene busje staat te wachten – die na het aan komen rijden ook al voor de helft vol zit – besluiten we maar te gaan lopen. Het blijkt namelijk maar 500 meter verderop te liggen en je kan er via een stoep komen. Ja, zal je denken, dat is toch logisch dat er een stoep is?! Nee hoor, in Italië is dat zo logisch nog niet. Maar hier is het goed geregeld, er staat zelfs op de stoep aangegeven waar je heen moet én hoever het nog lopen is.

We zijn er met nog geen 10 minuutjes lopen en gelukkig staat er bij de balie van het verhuurbedrijf waar wij onze auto gehuurd hebben, geen mensen te wachten. Binnen korte tijd hebben we dus onze auto en rijden we in een pittige Ford Fiesta het terrein af met bestemming Piombino Porto! Een rit van 106 km en volgens de navigatie 1 uur en 16 minuten rijden. Wij hebben het in iets meer dan een uur gereden. Het was gelukkig heel stil op de weg en konden lekker doorrijden. Er is maar één keer tol. (1 x ticket, 1 x betalen). Kosten € 6,80.

Want we zullen natuurlijk moeten overvaren. En dat blijkt al een belevenis apart te worden. De tickets kun je vooraf via een website kopen. Dit heb ik niet gedaan omdat ik er niet zeker van was hoe laat we zouden aankomen (hing af hoe de vlucht én auto ophalen zou gaan qua tijd) en dat hoefde ook niet, gezien ik buiten het hoogseizoen reis. In de zomermaanden is het dus wel aan te raden. Eenmaal aangekomen in de haven is het redelijk gemakkelijk om te zien waar je moet zijn, alleen het kantoor waar je de tickets kan kopen, moet je een stukje voor lopen. De tickets blijken ter plekke goedkoper uit te vallen dan wanneer je ze via de website koopt, daar zit dus blijkbaar al een (onzichtbare) commissie op. Ik had het tijdtabel uitgeprint (daar staan ook de prijzen op) zodat ik goed voorbereid was.

We waren mooi op tijd voor de overtocht van 18.15 uur, die van 17.50 uur hadden we net gemist. We rijden met onze tickets verder het terrein op en sluiten aan in de rij die ons gewezen wordt door een medewerker van de Moby Baby 2, het schip waar wij op zullen mee varen. We gaan binnen 5 minuten de boot op en bij het naar binnen rijden valt onze mond open van verbazing. Nu ben ik vaker met een auto op een grote ferry geweest, maar dit slaat alles. Deze heeft een bovenverdieping. Alle grote auto’s en vrachtwagens/bussen etc. blijven beneden, de kleinere auto’s gaan naar boven. De eerste baan waar ik op moet is nog breed, maar dan…, dan volgt er een héél smal baantje. Nu is het met zo’n fiëstaatje niet zo heel moeilijk zou je denken, maar zelfs daarbij had ik aan beide zijden van de spiegels nog hooguit 2 a 3 cm over. En je wilt toch graag alles heel houden, ondanks dat ik een optimale dekking had op de huurauto. (iets met zo opgevoed zijn ;)) Eenmaal boven gekomen moesten we nog een rondje rijden, het leek wel een heus parkeergarage waarin we waren beland. (zie hieronder filmpje hoe dit er uit zag) We moesten de auto’s heel strak tegen elkaar zetten waarbij ze waren vergeten, naar mijn idee, dat we ook nog tussen de auto’s door moesten kunnen om bij de trap te komen. Dat lukte, maar ik veegde daarbij wel iemands vreselijk smerige auto deels schoon. Niet zo fijn, zeker niet in de wetenschap dat je ook nog een keer terug moet. Maar eenmaal op het dek aangekomen waren we dat direct vergeten! We vaarden en we zagen het eiland al op ons afkomen… Arriviamo!

De boottocht is een heel leuk begin van de reis naar Elba. Je hebt een uur om te genieten van het uitzicht en je ziet vanaf het begin het eiland al liggen en steeds dichterbij komen. Het heeft iets mysterieus zo in de avondzon. Het enige wat je ziet zijn rotsen en schaduwen. Alsof er geen leven is op het eiland.  De stilte is ook heerlijk. De meeste mensen zitten binnen en op het achterdek is de motor en de mopperende meeuwen (zo’n gevoel heb ik altijd bij het krijsen wat ze doen) het enige geluid wat er is. Op een van de zijdekken is het redelijk stil, de meeste mensen zitten binnen. Wij niet, wij willen de zilte lucht inademen en ook al is het op ten duur donker, de schaduwen van de bergen die door de maan nog net te zien zijn, daar willen we geen milimeter van missen.

Piombino zonsondergag

We laten de haven van Piombino achter ons en zo ook even de zon. 

 

Meeuw zonsondergang op boot

De meeuwen vliegen mee op de termiek van de boot maar deze kwam samen met mij even genieten van de ondergaande zon. 😉 

Moby boot vanaf Elba met Elba op achtergrond

Een tegemoet komen de Moby met daarachter Elba.

Elba in het avondrood

Elba in het avondrood. Het lijkt net of er niemand woont, of het alleen maar bergen zijn.

We komen aan in het pikkedonker. De eerste meters zijn altijd de lastigste, want je kunt je rijdend vanaf zo’n boot niet meteen goed oriënteren en de navigatie vliegt werkelijk alle kanten op. Gelukkig kan je vanaf de boot maar één kant op en de navigatie pikt snel op waar we ons bevinden. We rijden Monteferraio in, de grootste stad van het eiland. Gelukkig zijn de straten hier nog wel verlicht, maar zodra we de stad uitrijden is het echt pikkedonker. Kronkelweggetjes die naar een zwart gat lijken te leiden en ook nog eens ramen die beslaan om de een of andere vage reden. Het mag gezegd worden, rijden op Elba in het donker is echt geen sinecure. Maar gelukkig ben ik een zeer ervaren rijder, ik rij altijd in Italië, ook in de donkere bergen, dus ik ben wel wat gewend.

We komen na een half uurtje aan in Capoliveri. De plek waar ons appartement staat. Nadat eigenaresse Anna ons prachtige plekje voor deze week heeft laten zien (hierover later meer) gaan we snel op zoek naar een restaurant om nog wat te eten en daarna slapen. We zijn best moe van de reis en kunnen niet wachten tot we het eiland bij daglicht mogen gaan ontdekken.

Uitslapen is er niet bij! Zodra het licht wordt spring ik uit bed en spiek door de gordijnen om te zien of de zon zich ook al laat zien en vooral ons zal gaan verwarmen. Ik word op mijn wenken bediend. De lucht is staalblauw en de zon voelt al heerlijk aan. En kijk eens naar het uitzicht wat we hebben vanaf ons balkon! Wat een geweldig begin van de dag!

Uitzicht vanaf appartement

We starten de dag zoals de Italianen doen: in de bar. Nou ja, we blijven wel Hollanders natuurlijk en dus wordt het buiten op het terras van de bar. Er zitten meer mensen op het terras maar er is toch wel een groot verschil. Zij hebben een winterjas aan en ik in een ‘t shirt. Ze kijken me dan ook wat verbaasd aan, is dat mens gek geworden met deze kou?! Echter is het al rond de 18 graden en tja… dat vinden wij dus een heerlijke temperatuur om in ons shirtje in te gaan zitten. We bestellen, ook weer net als de Italianen, koffie met een brioche. Die heb je met verschillende vullingen (of zonder) en ik neem die met marmelade. De koffie moet een Latte Macchiato voorstellen maar de dikke schuimlaag heeft het helaas af laten weten.

Koffie en brioche op terras capoliveri

Na dit “ontbijt” is het tijd om Capoliveri te leren kennen. De piazza waar we hebben gezeten is al heel erg leuk en biedt, na een trappetje omhoog, een prachtig uitzicht over de stad en zee. Het plaatsje kent vele straatjes en pleintjes. Het is niet erg druk maar toch zijn er al aardig wat mensen op de been. We horen voornamelijk Duitstaligen maar komen ook één Nederlander tegen. Verder is het niet meer zo toeristisch, het is oktober en langzaamaan gaat alles sluiten. De lokale bevolking lijkt zich op te maken voor de naderende winter.

Piazza Giacomo Matteotti 2

De Piazza Giacomo Matteotti waar heel veel leuke bars en restaurants zitten.

Piazza Giacomo Matteotti

Capoliveri is rijk aan prachtige gebouwen waar winkeltjes en huizen in gevestigd zijn.

Piazza koffie bar

Bar Rodriguez – links – waar we ‘s morgens hebben ontbeten.

Capoliveri is zeer rijk aan eetgelegenheden. Je komt werkelijk steeds binnen een paar meter een restaurant tegen. Maar ook kent het hele leuke lokale winkeltjes zoals een bakker, een groentewinkel etc..

Groentewinkel Capoliveri

Winkeltje Capoliveri steegje

Winkeltje Capoliveri

Maar ook tal van mooie, romantische straatjes.

straatje in capoliveri

straatje in capoliveri trappetjes

straatje in capoliveri met boot

Ik voel me direct thuis in Capoliveri en weet zeker dat de rest van Elba me net zo gaat bevallen als dit enige pitoreske plekje op het eiland. Vanmiddag gaan we het eiland met de auto verkennen, maar daarover vertel ik jullie in een volgende blog….

Alla prossima!

 


 

Al het foto- en videomateriaal in deze blog is van Tutta Bella Italia – Liefde voor Italië. Deze mogen niet zonder toestemming worden gebruikt. Het delen van deze blog wordt uiteraard wel enorm gewaardeerd.


 

 

Tutta Bella Italia

Owner and blogger of Tutta Bella Italia

We willen heel graag weten wat je van deze blog post vindt. Vertel het ons hieronder.

1 Reactie aan "Isola d’Elba – dagboek deel 1 – de reis en 1e dag"

avatar
Sorteer:   Nieuwste | Oudste | Meest op gestemd
trackback

[…] als we op pad gaan. De ochtend hebben we besteed aan het ontdekken van onze thuisbasis Capoliveri (Lees hier de blog). We hebben tijd voor de neus en romp van de walvis te gaan ontdekken. De staart doen we later deze […]

wpDiscuz