image

Umbrië reis 6 luik: dag 1 – reis en aankomst op Podere Umbro

Umbrië ligt in het midden van de laars, ingeklemd tussen Toscane, Lazio, Le Marche en Abruzzo. De regio is verdeeld in 2 provincies: Terni en Perugia. Wij waren afgelopen week in de provincie Perugia, in Citta della Pieve. We waren daar op uitnodiging van 2 prachtige locaties: Podere Umbro & Pian della Bandina. In deze blog vertellen we je over de reis en de aankomst op de eerste locatie. Hierna volgen er nog 5 blogs in de 6-luik over de 1e en 2e locatie, een fantastisch diner, een leuke stadswandeling en een heerlijke wijnproeverij. 

Zaterdag 4 februari was het dan zover, we reisden via Luchthaven Eindhoven naar Ciampino in Rome. Op de ochtend van vertrek was het koud, 4 graden boven 0 maar met een gevoelstemperatuur van vele malen kouder. Na wat irritaties vanwege de rommelige controle op Eindhoven vertrok het vliegtuig op tijd en kwamen we na een vlotte vlucht een kwartier vroeger dan gepland aan op Ciampino Rome. Omdat de handbagage in het ruim moest, moesten we even wachten op onze koffertjes maar daarna konden we dan eindelijk op pad. We liepen naar buiten en het was heerlijk zacht weer: 15 graden!

Vlucht naar Rome

Een prachtige zonsopgang bij vertrek vanuit Eindhoven. 

We moesten onze huurauto ophalen en gezien die ergens anders was dan bij de aankomsthal moesten we, volgens de aanwijzingen, met een shuttlebus mee. Op het bord bij de halte stond dat je maximaal 12 minuten moest wachten. Dat werden een paar minuten meer maar dat zijn we gewend in Italie. We noemen dat dan ook de “Italiaanse 12 minuten”… Op het bord konden we zien dat de shuttle een rondje reed langs diverse parkeerterreinen en zo ook de hal met autoverhuurbedrijven, maar hoever die uit elkaar lagen zagen we niet. Na 10 minuten in de bus te hebben gewacht tot deze ging rijden, (ja die 12 minuten max zijn in Italië héél rekbaar) zaten we er helemaal klaar voor. We moesten vast een eindje rijden… Na 200 meter stopte de bus bij een klein gebouw en daar waren de autoverhuurbedrijven. Uuhhmm… We keken om en zagen dat als we zelf waren gaan lopen we daar al zo’n 20 minuten eerder hadden kunnen zijn. Het was nauwelijks 10 minuten lopen.

Nu heb ik wel vaker een auto gehuurd in Italië en weet dus hoe gemakzuchtig ze kunnen zijn bij zo’n verhuurbedrijf bij de luchthaven. De auto had volgens de papieren, die ik moest tekenen, geen schade. Ik vroeg nog of dat echt zo was en de man achter de balie wist het zeker. Op mijn “ik ga het controleren hoor en kom terug als het niet klopt” kreeg ik slechts een schaapachtig lachje. Bij controle bleek de achterkant behoorlijk wat schade te hebben in de vorm van krassen, dus gewapend met foto’s ging ik terug naar de balie om te zorgen dat dit aangepast werd op papier. Na het laten zien van de foto’s werd dit dan ook gelijk gedaan en hij cirkelde zelfs een extra schade aan op de tekening  van de auto, dus we mochten ook op die plek nog schade maken. 😉

Eindelijk konden we 1,5 uur na aankomst op pad. Ondertussen was het warmer geworden en ging de jas uit. Op de temperatuurmeter in de auto stond 18 graden aangegeven en die liep zelfs op naar 22 graden! Daar wen je trouwens snel aan. 😉 Helaas zakte deze, met het naar het noorden rijden, naar uiteindelijk 15 graden. Nog steeds heerlijk trouwens als je die ochtend vertrok met 4 graden.

graden en musica Even stilstaan leverde al snel 22°C op. Ondertussen genieten we van Potremmo Ritornare van Tiziano Ferro. 
(klik op nummer om te luisteren in onze Spotify Tutta Bella Italia musica lijst)

Onderweg kwamen we langs de stad Orvieto. Die wilden we, ondanks dat we door de vertraging niet veel tijd hadden, graag even bekijken en na een flinke klim omhoog (met de auto hoor) kwamen we aan in Centro Storico. Het historische centrum van de stad die hoog op een berg ligt: prachtig! We vonden na door wat smalle straatjes toeren een klein parkeerterrein aan het Piazza del Duomo. We moesten daar vooraf betalen aan een loket door aan te geven, per heel uur, hoelang we daar wilden staan. Kosten 1,25 per uur. Een prima prijs voor een bewaakte parkeerplaats.

We kwamen op het Piazza del Duomo en daar kun je echt in de 360° mode, want overal waar je kijkt zie je mooie gebouwen als kerken, musea etc..

Piazza del Duomo – rondom staan prachtige gebouwen.

Natuurlijk trekt de grote kerk het meeste aandacht. Niet alleen de grootte maar ook de gebruikte steensoort en de beelden op de voorzijde. Die zijn  op z’n zachts gezegd bijzonder maar hier en daar ook best eng te noemen.

We liepen verder het centrum in en in het eerste straatje viel ons al gelijk op dat er veel keramiek winkeltjes zijn.

Ook was er een kunstig “Paardenstraatje”

Na – qua tijd heel on-Italiaans – een Latte Macchiato te hebben gedronken reden we verder naar onze 1e locatie: Podere Umbro. In de zomer komen we zeker terug om de stad eens rustig en volledig te bezichtigen. Wordt dus nog vervolgd!

De Strada Bianca ken je waarschijnlijk wel als je vaker in Italië komt. Dit zijn de onverharde wegen die vanaf de geasfalteerde weg (zeg maar de “N-wegen”) naar een locatie leiden. Meestal bestaand uit harde grond met grind, in de winter is er echter weinig grind te bekennen en zit de weg vol kuilen veroorzaakt door de regen. In het voorjaar worden deze gerepareerd en voorzien van nieuw grind, maar tot die tijd is het soms alsof je in een boot op zee zit. Zo ook naar Podere Umbro.

Strada Bianca

Dit is zo’n Strada Bianca – een onverhard “wit” pad.

Nu had ik vooraf al gehoord dat de weg slecht is, maar gezien ik wel wat gewend ben op dit gebied vond ik het nog meevallen. Maar voor iemand die zo’n weg voor het eerst rijd, zal het wellicht een beetje schrikken en bang zijn dat zijn auto de vakantie niet overleefd. Als het in de zomer wel vol grind ligt moet je ook nog rekening houden met opstuivend gruis, dus als je net als ik met een schoon gewassen auto op pad gaat, is dit 1 dag na aankomst compleet nutteloos gebleken. Hij is dan meer grijs dan de oorspronkelijke kleur en je pas gewassen auto ziet er uit alsof je hem in jaren niet gewassen hebt. Maar hé, je bent in Italië en vaak aan het eind van zo’n Strada Bianca op een waanzinnige locatie met adembenemend uitzicht!

Uitzicht Podere Umbro

Regen of geen regen, het uitzicht is geweldig!

Zo ook op Podere Umbro. Een nieuwe locatie die nu nog volop in de renovatie-periode zit. Stefano, de Italiaans eigenaar, heeft 1 appartement helemaal gereed en de rest wordt hard aan gewerkt om die voor het seizoen begint ook af te hebben. Bij aankomst was het ondertussen gaan regenen en eenmaal buiten de auto werden vriendelijk onthaald door 2 honden die niet bang waren voor wat modder. Gelukkig luisteren ook Italiaanse honden naar je stemgeluid en begrijpen dus heel goed dat springen niet gewenst is.

Cane Stanley

Stanley is op Podero Umbro dé waakhond. Hij is groot en kan heel goed blaffen, maar oh oh oh wat is het een lieverd die heel graag met je knuffelt!

Na een paar minuten hadden we Stefano gevonden en die heette ons van harte welkom en bracht ons, gezien het niet bepaald gezellig-buiten-blijf-weer was, ons snel naar ons appartement. Gelijk bij binnenkomst voelden we er ons thuis. Dit is een heerlijk plekje!!!

Maar daar vertel ik je in de volgende blog veel meer over!

Alla prossima!

Tutta Bella Italia

Owner and blogger of Tutta Bella Italia

We willen heel graag weten wat je van deze blog post vindt. Vertel het ons hieronder.

Laat hier een reactie achter.

avatar
wpDiscuz